Oσα ξερει ο λευκος ο πυργος κανεις δεν ξερει

17392670_1430028733735862_1724686822_n

Κάθομαι και κοιτάζω τα μάτια που ντρέπομαι να εκφράσω όσα νιώθω. Είναι η πρώτη φορά που θέλω να κρύψω τι νιώθω. Είναι γιατί νιώθω ότι πρέπει να κρύψω τα πάντα. Δεν είναι δίκαιο,όμως είναι το πιο σωστό πράγμα που έχω κάνει μέχρι έως σήμερα. Τώρα τον βλέπω να μου χαμογελάει και νιώθω πως μπορώ να κάνω τα πάντα. Κάθε μέρα μαθαίνω τόσο όμορφα πράγματα από αυτόν, είναι λουλούδι που ανθεί και πολεμάει. Είναι τόσο όμορφος στη ψυχή, μου θυμίζει το πιο όμορφο παραμύθι έτσι ψηλός και περήφανος. Μοιάζει έρωτας παράξενος και με κάνει να πετάω. Λευκέ μου πύργε πλέον ξέρεις το μυστικό μου. Πέρασες  πολλά , πολέμους και κακουχίες, πείνες και όμως είσαι εκεί, στέκεσαι δυνατός και βλέπεις τους ανθρώπους να έχουν σκυφτά κεφάλια. Πύργε μου ψηλέ είσαι  περήφανος και  σε πολεμάνε οι πάντες, και όμως εσύ εκεί ακούνητος και αλύγιστος.

Κάποτε σου ανέβασαν την γερμανική σημαία αλλά με κόπο μια Ελλάδα στην κατέβασε, μα τι γίνετε τώρα που κανείς δεν σε σέβεται; Φοράς την ελληνική σημαία,  περήφανα και τίμια μα δεν βλέπω κανέναν να σου δίνει σημασία . Σου λερώνουν τις πινακίδες και σου πετάνε σκουπίδια εκεί γύρω, γιατί οι άνθρωποι δεν εκτιμάν με τα χρόνια ότι άλλοι προσπαθούσανε να κρατήσουν όρθιο; Τόσοι έρωτες και αγάπες γεννήθηκαν εκεί, τόσα δράματα και θυσίες, φυλακισμένοι που είπαν την ιστορία τους και σήμερα μετά από καιρό την λένε στους επόμενους. Κανείς δεν σέβεται τίποτα, τα σκουπίδια είναι ένα τρανό παράδειγμα του πόσο κάποιος υπολογίζει αυτά που με αρκετή θυσία σήμερα στέκουν περήφανα, και όταν τα αντικρίζεις στις εθνικές εορτές δάκρυ κυλά και δεν θες να να στα πάρουν μα δεν παλεύεις και για αυτά. Κρίμα γιατί είναι το καμάρι της πιο αυθεντικής και αληθινής  πόλης στο κόσμο. Όποιον και να ρωτήσεις την ξέρει. Πέτρα σηκώνεις και πέτρα αφήνεις όλοι ξέρουν αυτή τη πόλη, όλοι ξέρουν την ιστορία της.

Αυτά σκέφτομαι και περπατάω αμίλητη γιατί δεν έχω κουράγιο να σε κοιτάξω , για μια στιγμή σταμάτησα στο άγαλμα του Φιλίππου  και σε βγάζω μια φωτογραφία. Γιατί θεέ μου σκέφτομαι , ένα στολίδι μιας πόλης όμορφης ναι για την φτωχομάνα Θεσσαλονίκη μιλώ, που τόσο υπέφερε μα κάνεις να μην τη εκτιμάει. Περπατώ λίγο ακόμα και μπαίνω στο λεωφορείο, τελείωσε και αυτή η μέρα μα το  παράπονο είναι και θα μείνει πάντα εκεί. Με πνίγουν τόσα που βλέπω κάθε μέρα και τα δάκρυα μου δε τα συγκρατώ πέφτουν και εγώ κοιτάζω το άπειρο χωρίς να καταλαβαίνω πως βλέπουν και άλλοι ότι κλαίω για σένα. Σσσσ….. Ο πύργος ξέρει όσα ποτέ δεν έμαθε κανείς. Καληνύχτα.

Της Δήμητρα-Ειρήνη Καραμβακάλη
dimitraeirini@hotmail.com

#pyrgosleukos #mystika #SKG

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s