Μεσα απο το ματι μιας κινηματογραφικης καμερας..

800px-Sarajevo_Grbavica
Sarajevo-Grbavica 1996

Ο Άγγελος Μισιρλής είναι από την Θεσσαλονίκη και εργάζεται πολλά χρόνια στον χώρο της τηλεόρασης, όχι όμως μπροστά αλλά πίσω από τις κάμερες. Ο γνωστός εικονολήπτης μας αφηγείται την εμπειρία του όταν ήταν παρών στον 10ετή πόλεμο της διάλυσης της Γιουγκοσλαβίας, αφού ήταν ένας από αυτούς που κατέγραψαν τα τότε γεγονότα. Η περιγραφή του μας βοηθάει να τα αντιληφθούμε όλα έτσι όπως συνέβησαν μέσα από τα δικά του μάτια.

Πως επιλεχθήκατε για να πάτε στον πόλεμο;

«Επιλέχθηκα επειδή κανένας άλλος δεν ήθελε να πάει γιατί φοβόταν, αλλά κυρίως για την εμπειρία μου γιατί πιο μπροστά είχα συμμετάσχει και σε άλλες εμπόλεμες καταστάσεις. Ο συγκεκριμένος πόλεμος- «εμφύλιος» ήταν δίπλα στην γειτονιά μας, δηλαδή στην Ελλάδα. Όλα ξεκίνησαν από την Σλοβενία, στο Μάριμπορ όπου βρέθηκα σε έναν πόλεμο, τον οποίο στην αρχή δεν γνώριζα διότι η κατάσταση ήταν πολύ μπερδεμένη. Σε αυτόν τον πόλεμο όλοι ήταν εναντίον όλων. Δηλαδή εκεί που μπερδεύτηκα ήταν ότι οι Σέρβοι πολεμούσαν εναντίον των Κροατών, οι Κροάτες εναντίον των Μουσουλμάνων και οι Μουσουλμάνοι εναντίον των Σέρβων. Αυτό το γεγονός καθιστούσε δύο πράγματα, πρώτον ότι δεν υπήρχαν φίλια εδάφη προς εμάς και δεύτερων δεν γνωρίζαμε ποιοι ήταν με ποιους. Στην αρχή δεν είχαμε να κάνουμε με τακτικούς στρατούς αλλά με συμμορίες, οι οποίες δεν υπολόγιζαν τίποτα και κανέναν».

Κινδυνέψατε όσο ήσασταν εκεί;

«Κινδύνεψα πάρα πολλές φορές. Συγκεκριμένα, το 1995 ένα περιστατικό που μου έχει μείνει χαρακτηριστικά είναι όταν σε μια επιχείρηση Σερβικών δυνάμεων στην Γκρουμπαβίτσα του Σαράγιεβου ένας 14χρονος Σέρβος κρατώντας ένα αυτόματο το έστρεψε προς εμένα για να με πυροβολήσει αλλά ευτυχώς μπλόκαρε το όπλο και έτσι κάποιοι φίλοι πρόλαβαν και με έσωσαν».

Ποιες δυσκολίες αντιμετωπίσατε;

«Οι δυσκολίες που είχαμε ήταν ότι έπρεπε να διανύσουμε μεγάλες αποστάσεις σε δύσκολους δρόμους και να περάσουμε από πολλά check point, ώστε να προλάβουμε να στείλουμε το υλικό που είχαμε καταγράψει τις προηγούμενες ώρες. Επειδή εκείνη την εποχή δεν υπήρχαν οι δορυφόροι και τα δορυφορικά αυτοκίνητα έπρεπε να είμαστε ακριβής στην ώρα που θα στέλναμε το υλικό».

Το οικογενειακό σας περιβάλλον πως το αντιμετώπισε;

«Το αντιμετώπισε με δυσκολία, με φόβο διότι εκείνα τα χρόνια δεν υπήρχαν κινητά τηλέφωνα και η επικοινωνία γινόταν με δορυφορικό τηλέφωνο, που μπορείτε να φανταστείτε ότι με την οικογένεια μου μιλούσα μία φορά την εβδομάδα. Το λιγότερο που μέναμε εκτός Ελλάδας ήταν 20 μέρες, οπότε καταλαβαίνει κάποιος πως ήταν σε μία οικογένεια το άγχος, το στρες και η αγωνία».

Πόσο καιρό βρισκόσασταν εκεί και πως ήταν οι συνθήκες διαβίωσης;

«Συνολικά ο πόλεμος και η διάλυση της Γιουγκοσλαβίας διήρκησε δέκα χρόνια από το 1991 έως το 2000. Οι συνθήκες ήταν πάρα πολύ δύσκολες, περνούσαν ημέρες για να κάνουμε μπάνιο και αυτό με κρύο νερό, δεν υπήρχε ηλεκτρικό, το φαγητό ήταν λιγοστό».

Υπήρχαν θύματα από το κοντινό σας περιβάλλον;

«Σκοτώθηκαν πάρα πολλοί δημοσιογράφοι, είτε από ελεύθερους σκοπευτές είτε από νάρκες. Καθημερινά όταν βγαίναμε σε ρεπορτάζ υπήρχε έντονα το αίσθημα το φόβου διότι ποτέ δεν γνωρίζαμε πως θα μας συμπεριφερθούν».

Κάνατε γνωριμίες με ανθρώπους που βρισκόντουσαν από την απέναντι πλευρά;

«Μέσα από τον πόλεμο γνωρίσαμε ανθρώπους από όλες τις πλευρές των εμπλεκομένων που μας συμπεριφέρθηκαν πολύ καλά κατανοώντας την δουλειά που κάναμε. Γνώρισα πολιτικούς, στρατηγούς, στρατιωτικούς και παραστρατιωτικούς. Επίσης, γνώρισα πολλούς απλούς ανθρώπους και πολλές ονομαστές περιοχές».

Έτυχε να σας ζητήσει κάποιος βοήθεια;

«Έτυχε πολλές φορές να μας ζητήσουν βοήθεια, είτε για φαγητό είτε για χρήματα. Αλλά ένα που θα μου μείνει ήταν παρότι που απαγορεύεται δημοσιογραφικό αυτοκίνητο να μεταφέρει τραυματίες, εμείς μεταφέραμε τραυματίες μετά από βομβαρδισμό και τους πηγαίναμε στο νοσοκομείο».

Υπήρχαν στιγμές που θέλατε να κλάψετε;

«Να κλάψω όχι, αλλά να στεναχωρηθώ, πολλές. Τις περισσότερες φορές θέλαμε να βοηθήσουμε αλλά δεν μας το επέτρεπαν οι συνθήκες, διότι θα γινόμασταν και εμείς μέρος του πολέμου. Η δική μας δουλειά ήταν να καταγράφουμε γεγονότα».

Τι σας έχει μείνει από τους πολέμους;

«Γενικότερα, μέσα από τον πόλεμο γνωρίζεις άσχημες καταστάσεις που τις περισσότερες φορές μέσα από το μάτι μιας κινηματογραφικής κάμερας βλέπεις τον πόνο και την δυστυχία. Αυτό που μένει μετά από πολέμους είναι ότι κατέγραψα μέσα από την κάμερα σημαντικά ονόματα, σημαντικές στιγμές και ότι εγώ ήμουν εκεί, σε ένα κομμάτι της ιστορίας. Μετά από όλες αυτές τις καταστάσεις βλέπεις την ζωή από άλλη οπτική γωνία, συμπεριφέρεσαι και κινείσαι διαφορετικά».

Μισιρλή Χριστίνα

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s