ΣΥΜΦΩΝΟ ΣΥΜΒΙΩΣΗΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΟΥΣ ΓΙΑΤΙ ΟΧΙ;

jbjbjbj

Οι Έλληνες μοιάζουν δεκτικοί απέναντι στη διαφορετικότητα, επιθυμώντας την ευρύτερη αναγνώριση των δικαιωμάτων της ομοφυλοφιλικής κοινότητας, διατηρώντας όμως επιφυλάξεις σε θέματα που αφορούν υιοθεσία και γάμο.

Το να ζούν μαζί δύο ομοφυλόφιλοι δεν είναι κάτι κακό, το να ζεί ένα ζευγάρι μαζί αντανακλά αφενός τις εσωτερικές συναισθηματικές τους ανάγκες, όπως αυτή της συντροφικότητας και την ανάγκη να αισθανθούν κάποιου είδους συναισθηματική εξασφάλιση, αλλά και πρακτικές ανάγκες, που έχουν να κάνουν με ένα σωρό ζητήματα, από κληρονομικά μέχρι και φορολογικά. Επίσης δεν δημιουργεί κάποιο σοβαρό πρόβλημα στην σύγχρονη κοινωνία το να θέλουν δυο ενήλικες του ιδίου φύλου να συμβολαιοποιήσουν την σχέση τους.

Την ίδια άποψη έχει και η πλειοψηφία των Ελλήνων με τους 3 στους 4 Έλληνες να δείχνουν θετικοί στην ευρύτερη αποδοχή της ομοφυλοφιλίας στην Ελλάδα, σύμφωνα με έρευνα της Focus Bari. Από τις απαντήσεις φαίνεται οι γυναίκες να είναι πιο θετικές (82%), όπως και οι νεαρές ηλικίες (81%). Οι Έλληνες με το να είναι ιδιαίτερα θετικοί., δίνουν έμμεσα και μια απάντηση στις εκάστοτε πολιτικές ηγεσίες που φοβούνταν το πολιτικό κόστος μιας τέτοιας απόφασης. Η συγκεκριμένη πρόταση χαίρει μεγαλύτερης αποδοχής από τον γυναικείο πληθυσμό και τις νεαρότερες ηλικίες όπως προανέφερα, ενώ αντίθετα λιγότερο ένθερμοι υποστηρικτές παρουσιάζονται οι άνδρες και οι ηλικίες 35-44, αν και όχι με σημαντικά μεγαλύτερη διαφορά από το σύνολο (63% και 64% αντίστοιχα).

hjjhhj

Τα πράγματα όμως στην περίπτωση της υιοθεσίας είναι αρκετά πιο πολύπλοκα διότι μπαίνει στη μέση η διαπαιδαγώγηση και η κοινωνικοποίηση των παιδιών. Ο Φρόυντ μας λέει ότι ένα παιδί μεγαλώνει μαθαίνοντας σε πρώτη φάση από τους γονείς του. Οι γονείς είναι εκείνοι με τους οποίους το παιδί έρχεται σε επαφή και από αυτούς ξεκινά να μαθαίνει τον έμφυλο ρόλο του, δηλαδή αρχικά το να καταλάβει ότι είναι κορίτσι ή αγόρι και σταδιακά να αρχίσει να συμπεριφέρεται αναλόγως. Στην διαδικασία αυτή ο πατέρας αποτελεί το αρσενικό πρότυπο, και η μητέρα το θηλυκό πρότυπο και αυτό που ξεκινά να διδάσκεται μέσα από αυτούς τους δυο είναι στην ουσία το κοινωνικό του φύλο. Πως θα λειτουργήσει όμως όλη αυτή η διαδικασία στην περίπτωση που και οι δυο γονείς είναι του ιδίου φύλου; Αυτό όμως που πρέπει να λάβουμε σοβαρά υπόψη, είναι το πόσο καθοριστική είναι για την ψυχοσύνθεση του παιδιού εκείνη η περίοδος που έρχεται κυρίως σε επαφή με τους γονείς του και πιο συγκεκριμένα με τη μητέρα, την προ – οιδιπόδεια δηλαδή φάση(μέχρι να γίνει 1-2 ετών), αλλά και στην οιδιπόδεια φάση κατά την οποία οι διακριτοί ρόλοι μεταξύ πατέρα και μητέρας έχουν τεράστια σημασία ως συμβολικές αναπαραστάσεις για την κοινωνικοποίηση του. Και θα πει κανείς, «μα δεν υπάρχουν παιδιά που έχουν μεγαλώσει σε μονογονειακές οικογένειες;». Σαφώς και υπάρχουν, όμως απ΄ όσο ξέρω, σε έναν μόνο γονιό δεν δίνεται παιδί για υιοθεσία, ακριβώς επειδή υπάρχουν αρκετές ιδιαιτερότητες και ζητήματα όσον αφορά το μεγάλωμα του.

Ένας άλλος προβληματισμός είναι η υποδοχή που θα έχει ένα παιδί ομοφυλόφιλων γονιών στις ευρύτερες του κοινωνικές συναναστροφές, δηλαδή στο σχολείο, στις παρέες του κλπ. Διότι ένας ομοφυλόφιλος ενήλικας μπορεί και πρέπει να αγωνιστεί για να του αναγνωριστεί και να γίνει αποδεκτή η ιδιαιτερότητα του. Είναι όμως θεμιτό να βάζουμε μικρά παιδιά στη διαδικασία αυτή;

Το να ζούν μαζί δύο άνθρωποι ίδιου φύλου είναι αποδεκτό διότι δεν ενοχλούν κάποιον με αυτή τους την απόφαση , το να ιοθετήσουν όμως παιδιά είναι ένα ευαίσθητο θέμα το οποίο είναι δύσκολο να πραγματοποιηθεί .

Της Άντζελα Φέρο

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s